Administra o teu Blogue

¡Crea o teu Blogue Xa! Doado e Gratis


Carta a un maltratador

05
Novembro
2009
_marta_ — @ 23:36

Para ti, cabrón: porque lo eres, porque la has humillado, porque la has menospreciado, porque la has golpeado, abofeteado, escupido, insultado… porque la has maltratado. ¿Por qué la maltratas? Dices que es su culpa, ¿verdad? Que es ella la que te saca de tus casillas, siempre contradiciendo y exigiendo dinero para cosas innecesarias o que detestas: detergente, bayetas, verduras… Es entonces, en medio de una discusión cuando tú, con tu 'método de disciplina' intentas educarla, para que aprenda. Encima lloriquea, si además vive de tu sueldo y tiene tanta suerte contigo, un hombre de ideas claras, respetable. ¿De qué se queja?

Te lo diré: se queja porque no vive, porque vive, pero muerta. Haces que se sienta fea, bruta, inferior, torpe… La acobardas, la empujas, le das patadas…, patadas que yo también sufría.

Hasta aquel último día. Eran las once de la mañana y mamá estaba sentada en el sofá, la mirada dispersa, la cara pálida, con ojeras. No había dormido en toda la noche, como otras muchas, por miedo a que llegaras, por pánico a que aparecieses y te apeteciera follarla (hacer el amor dirías) o darle una paliza con la que solías esconder la impotencia de tu borrachera. Ella seguía guapa a pesar de todo y yo me había quedado tranquilo y confortable con mis piernecitas dobladas. Ya había hecho la casa, fregado el suelo y planchado tu ropa. De repente, suena la cerradura, su mirada se dirige hacia la puerta y apareces tú: la camisa por fuera, sin corbata y ebrio. Como tantas veces. Mamá temblaba. Yo también. Ocurría casi cada día, pero no nos acostumbrábamos. En ocasiones ella se había preguntado: ¿y si hoy se le va la mano y me mata? La pobre creía que tenía que aguantar, en el fondo pensaba en parte que era culpa suya, que tú eras bueno, le dabas un hogar y una vida y en cambio ella no conseguía hacer siempre bien lo que tú querías. Yo intentaba que ella viera cómo eres en realidad. Se lo explicaba porque quería huir de allí, irnos los dos…Mas, desafortunadamente, no conseguí hacerme entender.

Te acercaste y sudabas, todavía tenías ganas de fiesta. Mamá dijo que no era el momento ni la situación, suplicó que te acostases, estarías cansado. Pero tu realidad era otra. Crees que siempre puedes hacer lo que quieres. La forzaste, le agarraste las muñecas, la empujaste y la empotraste contra la pared. Como siempre, al final ella terminaba cediendo. Yo, a mi manera gritaba, decía: mamá no, no lo permitas. De repente me oyó. ¡Esta vez sí que no!–dijo para adentro-, sujetó tus manos, te propinó un buen codazo y logró escapar. Recuerdo cómo cambió tu cara en ese momento. Sorprendido, confuso, claro, porque ella jamás se había negado a nada.

Me puse contento antes de tiempo.

Porque tú no lo ibas a consentir. Era necesario el castigo para educarla. Cuando una mujer hace algo mal hay que enseñarla. Y lo que funciona mejor es la fuerza: puñetazo por la boca y patada por la barriga una y otra vez…

Y sucedió.

Mamá empezó a sangrar. Con cada golpe, yo tropezaba contra sus paredes. Agarraba su útero con mis manitas tan pequeñas todavía porque quería vivir. Salía la sangre y yo me debilitaba. Me dolía todo y me dolía también el cuerpo de mamá. Creo que sufrí alguna rotura mientras ella caía desmayada en un charco de sangre.

Por ti nunca llegué a nacer. Nunca pude pronunciar la palabra mamá. Maltrataste a mi madre y me asesinaste a mí.

Y ahora me dirijo a tí. Esta carta es para tí, cabrón: por ella, por la que debió ser mi madre y nunca tuvo un hijo. También por mí que sólo fui un feto a quien negaste el derecho a la vida.

Pero en el fondo, ¿sabes?, algo me alegra. Mamá se fue. Muy triste, pero serenamente, sin violencia, te denunció y dejó que la justicia decidiera tu destino. Y otra cosa: nunca tuve que llevar tu nombre ni llamarte papá. Ni saber que otros hijos felices de padres humanos señalaban al mío porque en el barrio todos sabían que tú eres un maltratador. Y como todos ellos, un hombre débil. Una alimaña. Un cabrón.

Fernando Orden Rueda

II Premio del II Concurso Nacional 'Carta a un maltratador'

Festival de Cine feito por Mulleres

03
Novembro
2009
_pedro_ — @ 18:29

ANDAINA CONVÍDATE A ENVIAR UNHA CURTA OU ASISTIR AO   I FESTIVAL DE OBRAS AUDIOVISUAIS FEITAS POR MULLERES, OS DÍAS 20, 21 E 22 DE NOVEMBRO NO AUDITORIO DE GALICIA EN SANTIAGO DE COMPOSTELA 

BASES DA CONVOCATORIA PARA PARTICIPAR NO I FESTIVAL DE OBRAS AUDIOVISUAIS FEITAS POR MULLERES

OBXECTIVOS

Fomentar a creación audiovisual das mulleres proporcionando un espacio para a exhibición e o debate, onde teñan cabida as
novas creadoras profesionais ou aficionadas.

Condicións de participación

Poderán participar todas aquelas mulleres de calquera idade ou nacionalidade cun máximo de duas obras.

As obras poderán ser de calquera formato audiovisual (ficción, documental, experimental) e duración.

Terñen que enviarse nun DVD a Apartado de Correos 1058 de Santiago de Compostela acompañados das seguintes especificacións:

Nome completo da autora

Festival de Cine feito por Mulleres

Teléfono de contacto

email

Título da obra

Duración da obra

Breve Sinopse

As obras seleccionadas exhibiranse durante os dias de celebración do festival,
contando coa presencia de diferentes directoras e productoras.

As tres mellores obras que obterán un premio de 1000 euros para o primeiro e os outros dous aínda por determinar.

ENVÍA A TÚA OBRA ANTES DO 15 DE NOVEMBRO NUN DVD AO APARTADO DE CORREOS 1058 DE SANTIAGO.

Participar neste concurso conleva aceptar as bases do mesmo.

Vestido nuevo (1ª parte)

02
Novembro
2009
_pedro_ — @ 13:37

Premiada curta de Sergi Pérez. Igualdade na escola?

Vestido nuevo (2ª parte)

02
Novembro
2009
_pedro_ — @ 13:33

Premiada curta de Sergi pérez. Igualdade na escola?

El sueño imposible?

02
Novembro
2009
_pedro_ — @ 13:27

Debuxos animados sobre a igualdade de xénero.

25 de novembro: Día Internacional contra a violencia de xénero

31
Outubro
2009
_irene_ — @ 21:18
poeminas.jpg

(Adriana, Irene e María)

Recitando poemas en Caldas en defensa da muller

Salir corriendo

31
Outubro
2009
_marta_ — @ 17:11

 

¿ Cuántas lágrimas vas a guardar en tu vaso de cristal ?

Presentación

23
Outubro
2009
_marta_ — @ 16:33

Somos un grupo formado por parte do alumnado e o profesorado do IES Aquis Celenis.

O nosos obxectivos son que a muller acade a igualdade que se lle nega desde hai tempo, e que persoas doutra raza ou distinta condición social deixen de sufrir inxustizas día a día. E para iso, creamos este blog, a nosa fiestra aberta ao mundo.

Desde aquí, agradecémoslle á persoa que fixo posible todo isto; Puri, por poñer a paciencia, ilusión e gañas que agora temos. Mil grazas!